Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Η μαμά αγχώνεται...(για άλλη μια φορά...!)

Όταν είσαι μαμά, νομίζω, δεν σταματάς να αγχώνεσαι και να "φοβάσαι" από τα πολύ σοβαρά έως και τα πιο μηδαμινά πράγματα.
Ιδιαίτερα στο πρώτο παιδί (δεν είμαι και πάλι σίγουρη γι' αυτό :P )!!

Περπατώντας λοιπόν, σήμερα στο δρόμο, η ματιά μου έπεσε σε ένα λεωφορείο ενός βρεφονηπιακού-παιδικού σταθμού.

Για δεπτερόλεπτα σταμάτησαν όλα και το μόνο που έβλεπα ήταν τα προσωπάκια των παιδιών. Παρατηρούσα να δω τι έκαναν, αν γελούσαν κλπ!

Και μαγικά ήρθε η εικόνα στο μυαλό μου!

Η κόρη μου καθισμένη στη θέση της μέσα στο λεωφορείο του βρεφονηπιακού σταθμού να κοιτάζει έξω!!!

Ώπα.....είπα στον εαυτό μου....τι γίνεται;

Και άρχισαν οι πολλές ερωτήσεις άγχους...:)

Θα περνάει καλά; Θα την αφήσω μόνη της σε ξένα χέρια (αυτό το συναίσθημα το "έκλεψα" από μια πολύ καλή μου φίλη...το έζησα σε κλάσματα δεπτερολέπτου, όμως!); Θα είναι μακριά μου και δεν θα ξέρω τι κάνει και πως περνάει;;;;; Είναι δυνατόν;;;;

Ευτυχώς, γρήγορα επανήλθα στη λογική και κατάλαβα ότι το άγχος είναι μόνο δικό μου.

Η μαμά φοβάται και αγχώνεται! Τα παιδιά προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα σε νέες καταστάσεις.

 Αν η μαμά κάνει τη σωστή επιλογή του σχολείου, δεν έχει τίποτε να φοβηθεί, εκτός από τις αμέτρητες ιώσεις :Ρ

Αχ, αυτά τα παιδιά...πόσα ακόμη θα μας μάθουν!


Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Το πάνω χέρι...


Το πως περνάει ο καιρός και τα χρόνια, το καταλαβαίνεις μόνο όταν τελειώσει το σχολείο, πανεπιστήμιο κλπ!! Μην μου πείτε όχι!!! :)

Πόσο μάλλον όταν μεγαλώνεις ένα παιδί!

Σίφουνας ο καιρός, σίφουνας και η Ηρώ!!

Το πόσο (και εντελώς ξαφνικά) λύθηκε η γλώσσα της δεν λέγεται. Πριν καλά καλά μιλήσει έλεγε το ΝΑΙ πανεύκολα!! Ό,τι και να της έλεγα η απάντηση ήταν "ΝΑΙ!". Ευτυχία, έτσι;;

Όχι όμως για πολύ!

Εδώ και 2 εβδομάδες "μασάμε" συνέχεια το όχι και σπανιότερα το ναι!

Την αρχή δεν έδινα και ιδιαίτερη σημασία μιας και δεν έδειχνε να καταλαβαίνει τη διαφορά. Έλεγα στον εαυτό μου: "Ωχ, αρχίζει άλλο μάτς!. Ό,τι προλάβω τώρα...τελειώνουν τα ψέμματα!". Και έτσι και έγινεεεε!

Σας παραθέτω έναν διάλογο για να καταλάβετε:

_Ηρώ, πάμε να αλλάξουμε την πάνα! :) (γελαστή και χαρούμενη, μην μας πάρει και χαμπάρι :P )!

_Όκι!!! :) (και εκείνη γελαστή με την πονηριά στο χείλι και στο βλέμμα!! Για πείσε με!!!)

_Εντάξει, τότε θα πάει το σκυλάκι με τη μαμά στο δωμάτιό σου να αλλάξουν την πάνα και μετά να παίξουν μπάλα κλπ κλπ κλπ

_ (σκέφτεται.....) Όκι!!!

_Όπως θέλεις, Ηρώ μου! 'Ελα σκυλάκι....πάμε να παίξουμε και με το νερό στην μπανιέρα!!!

_Ηλώ...Ηλώ...Ηλώ.....

(Έπιασε το κόλπο!!)

Οι υποσχέσεις και τα ανταλλάγματα σύννεφο! Πάρε-δώσε όλα τελικά!!!

Και ποιος έχει το πάνω χέρι, είπαμε; :)

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Του νόου ας μπέτα......

Ναι, είναι ένας χιουμοριστικός τίτλος αλλά διαβάζοντας τη συνέχεια, θα καταλάβετε τι εννοώ. :)

Τα παιδιά  (μωρά) πριν κλείσουν περίπου τα 3 έτη τους, δεν πηγαίνουν σε παιδικό σταθμό, τουλάχιστον κάποια από αυτά. Οπότε για τις μαμάδες είναι ένα πρόβλημα το πως να τα απασχολούν κάθε μέρα χωρίς πολλά έξοδα !!

Έτσι προβληματίστηκα και γω με την Ηρώ το καλοκαίρι. Που να πάμε, βρε παιδί μου, να διασκεδάσουμε και οι δυο; Και μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε κλειστή κοινωνία, εδώ στην επαρχία, με όλα τα καλά και κακά επακόλουθα!! :)  Ας μην μιλήσουμε για τις παιδικές χαρές και τα πάρκα!! Εδώ, κάνει τζίζζζζ....τουλάχιστον προς το παρόν!

Κάποια στιγμή ένα ωραιότατο ήσυχο καλοκαιρινό βράδυ, ανακαλύπτω μέσω μιας φίλης μαμάς μια ομάδα με το όνομα CretaMums...

Μπα...μπα...καινούργιο πάλι και αυτό, σκέφτηκα!

Φυσικά, και δεν αφήσαμε την ευκαιρία να περάσει και τσουπ...μια μέρα βρεθήκαμε και μεις στις συναντήσεις!! Γνώρισα, λοιπόν, μια δραστήρια (και όχι μόνο) μαμά, την Χριστίνα Αποστολίδη, που ήρθε από την Αθήνα με την οικογένειά της και είμαι σίγουρη ότι κατά βάθος είχε σκοπό να μας ενώσει όλες εμάς!!! Άγνωστη μεταξύ αγνώστων, έφτιαξε ένα γκρουπάκι έτσι απλά, μόνο και μόνο για να γνωρίσει κόσμο-μαμάδες. Το ονόμασε CretaMums παρόλο που η ίδια όπως είπαμε δεν είναι Κρητικιά.Μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα από την αποφασιστικότητα καιτην δυναμικότητα της κίνησης. Εμείς που μένουμε εδώ δεν σκεφτήκαμε κάτι τέτοιο..μα η ανάγκη πολλές φορές...τέχνας κατεργάζεται....

Για να μην τα πολυλογώ αφού λείψαμε από αρκετές συναντήσεις λόγω υποχρεώσεων, ξαναβρεθήκαμε πλέον τέλη Αυγούστου!!! Μια απίστευτη παρέα, από το πουθενά!

Σιγά σιγά το πράγμα άρχισε να σοβαρεύει!!

Όλο και περισσότερες μαμάδες εμφανίζονταν στις συναντήσεις ώσπου τελικά από μια απλή συνάντηση μεταξύ μας έγινε αφορμή για πολλές συζητήσεις περί οργάνωσης του θέματος!

Το αποτέλεσμα είναι μια δυναμική ομάδα μαμάδων και παιδιά που βρήκαν φίλους!

Είμαστε, τελικά πολύ τυχερές :-)

Υ.Γ. Η ανάρτηση αυτή θα ανέβαινε πριν τα Χριστούγεννα, αλλά λόγω μερικών μπισκότων και άλλων γλυκών, άργησε να εμφανιστεί!


Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Ο καθρέπτης

Να 'μαστε πάλι εδώ!
Μέσα στην φούρια των γιορτών που έρχονται, είπαμε να γράψουμε το κατιτίς μας, ξανά! Δεν σας λέω για ποια πράγματα τρέχουμε...μπορώ όμως να σας πω για ποια δεν τρέχουμε ;)

Και μαζί με αυτά τρέχει και η Ηρώ!
Και το "τρέχει" είναι λίγο...βολίδα έχει γίνει και κάποιες φορές παρασέρνει και διάφορα στο διάβα της...και πέφτει!

_Ηρώ, πρόσεχε!

Μπα, που να ακούσει...γυρνάει...κοιτάει με έντονο ύφος και εκεί είναι που βλέπω τον "καθρέπτη" μου! Με βλέπω στα μάτια της και αναρωτιέμαι πως να το χειριστώ! Πως θα ήθελα εγώ να μου μιλήσουν και να μου φερθούν εκείνη τη στιγμή πο γνωρίζω ότι κάνω λάθος, μα θέλω να το δοκιμάσω!
Ελα, ντε....
Σκέφτηκα, λοιπόν, αν και είναι μόνο 20 μηνών και κάτι, να της εξηγώ κάθε φορά τα πάντα και όχι με πολλές λεπτομέρειες. Σκέφτηκα ότι θα της έκανε καλό να μαθαίνει να αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού της, να γίνει ανεξάρτητη και ίσως μια έστω από όλες της φορές που μιλάμε να με ακούσει. Επίσης, ίσως έτσι μάθει τους μικρούς κινδύνους και γίνει πιο προσεκτική. Φυσικά, αυτό δεν θα γίνει από την μια μέρα στην άλλη!!!!

Ουφ και πάλι ουφ υπομονή!!!

Άλλες φορές πάλι, με μαλώνει...έτσι...χωρίς ουσιαστικό λόγο...χαμηλώνει το βλέμμα...με κοιτάει κάτω από τα φρύδια και λέει τα δικά της! Νομίζω ότι αν γελάσω (γιατί είναι αστεία φατσούλα όταν με μιμείται) θα της δείξω ότι το να μιλάς σε κάποιον με σταθερό λόγο δεν έχει σημασία. Και εκεί αρχίζουμε την μικρή μας συζήτηση!

Δεν λέω, αυτή η ηλικία είναι απολαυστική! Πάντα, όμως ανυπομονούμε να μεγαλώσουν...έτσι δεν είναι?
Και μήπως έτσι τα βιάζουμε και τα ίδια τα παιδιά και δεν απολαμβάνουμε το όμορφο της ηλικίας τους?


Χμμμ...Ναι, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν στιγμές που βαριέμαι να κάνω τον ενήλικα και απλά παίζω μαζί της!!! Εκεί, ο καθρέπτης αλλάζει το είδωλο σε χαρούμενη ατμόσφαιρα και περνάμε πολύ καλά!!!


Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

Επιστροφή....

...και τσουπ....εδώ ξανά!!!!

Λείψαμε αρκετά μεγάλο διάστημα...Πείτο το πολλές πολλές υποχρεώσεις!

Χαίρομαι όμως που έστω και λιγουλάκι καθυστερημένα είμαστε ξανά μαζί...

Για να δούμε, λοιπόν, τι έχουμε....

Όλο το καλοκαίρι τρέχαμε για διάφορες ετοιμασίες, σπιτιού, βάπτισης, οργάνωσης, νέων ωραρίων εργασίας κλπ κλπ κλπ.

Ο καιρός πέρασε και σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε μπήκε ο Οκτώβριος !

Η Ηρώ μπήκε αισίως στον 20ο μήνα. Γιούπι από τη μια...αχ και βαχ από την άλλη. Συγνώμη, μαμάδες αλλά αυτή η ενέργειά της μπορεί να με "σκοτώσει"! Άσε, που μερικές φορές από τα διάφορα που τις έρχονται στο μυαλό δεν την προλαβαίνω. Π.χ. Τώρα κάνουμε αυτό σε δέκατα δεπτερολέπτου το άλλο, μετά το τρίτο και γιατί όχι να μην κάνουμε και αυτό, και να τρέξουμε μέχρι την κουζίνα και να καθήσουμε για δεπτερόλεπτα στον καναπέ και να σηκωθούμε να πάμε στο δωμάτιο της, να κάνουμε ένα γύρω και πάλι έξω...ουφφ....απίστευτα τα παιδιά!

Από την άλλη, μπορούμε κατά κάποιον τρόπο να συζητήσουμε. Κάπως, όμως...όχι επακριβώς, εε;; Μην τρελαθούμε. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως αν μίλαγα με έναν ενήλικα με τον τρόπο μου μιλώ στην κόρη μου, δεν θα με άκουγε με τόση προσοχή! Εντυπωσιάζομαι!

Επίσης, λέμε λεξούλες!! Ω, ναι! Αυτή κι αν είναι εξέλιξη! Το γλωσσάκι της αρχίζει και λύνεται...το μαμά όμως πάντα κολλημένο στην άκρη των χειλιών....ό,τι και να πει, μετά μπαίνει και η μαγική λεξούλα...μαμά...με νάζι ή χωρίς! Τουλάχιστον, (σκεπτόμενη θετικά) κάνει πρόταση με δύο λέξεις...

Οι αγκαλιές τώρα πια δίνουν και παίρνουν και τα φιλιά τα λαμβάνουμε αχόρταγα!!Είναι, όπως όλες ξέρουμε, οι τρις-μαγικές στιγμές που ξεχνάμε για ελάχιστο χρονικό διάστημα τον "πραγματικό" κόσμο και βυθιζόμαστε στο παιδικό τους μυαλουδάκι!

Βεβαίως, βεβαίως και επειδή τα παδιά είναι παν-έξτρα-πονηρά....και μας χειρίζονται όπως εμείς δεν έχουμε ποτέ φανταστεί, πατάμε και κανένα φρένο όπου χρειάζεται! Διεκδικούν αυτό που θέλουν χωρίς εκπτώσεις! Με οποιοδήποτε κόστος....(ένα "κύρηγμα" δλ για άλλη μια φορά!). Μα φυσικά η απάντηση σε ό,τι πω είναι: "ναι...ναι...ναι...." :) Το μάθαμε χωρίς να γνωρίζουμε που ακριβώς να το χρησιμοποιούμε...:) όπου να 'ναι έρχεται και η άρνηση :)

Και φυσικά, λόγω του ότι μεγαλώσαμε και έχουμε περισσότερες ανάγκες, νέες δραστηριότητες μπήκαν στο πρόγραμμά μας , νέες γνωριμίες και νέα πράγματα μαθαίνουμε καθημερινά η μια από την άλλη.

Ο κόσμος του παιδιού είναι υπέροχος! Αν βγούμε για λίγο από τη θέση μας και γίνουμε για λίγο τα μικροσκοπικά αυτά πλασματάκια, θα δούμε τα πράγματα διαφορετικά !

Τους δίνουμε καθημερινά την αίσθηση του κόσμου που τα φέραμε...και κείνα μας το ανταποδίδουν με τη μαγεία της παιδικότητας.!

Καλό μας βράδυ!

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Το "Κου-κλο θέατρο" βρήκε το "σπίτι" του

Τον Μάρτιο γνωρίσαμε την μοναδική ομάδα παιδικού θεάτρου Κου-κλο Θέατρο. 
 
Για να σας θυμήσω, και να μάθετε και σεις που δεν γνωρίζετε, το Κου-κλο Θέατρο στηρίζεται στις αρχές του κόμικ, του κινηματογράφου, της τεχνικής του μαύρου θεάτρου μέχρι και της ταχυδακτυλουργίας.

Γεννήθηκε το 1980 και από το 2011 περιοδεύει σε όλη την Κρήτη.


Οι κούκλες είναι χειροποίητες, φτιαγμένες με μεράκι και αγάπη και σε κάθε παράσταση το ακορντεόν γίνεται το μαγικό χαλί όπου εκτυλλίσεται η παράσταση !







Η ομάδα Κου-κλο Θέατρο συνεργάζεται με διάφορους φορείς (Δήμους, σχολεία, Πολιτιστικούς συλλόγους) αλλά και με ιδιώτες.Το μόνο που χρειάζονται είναι συσκότιση και ρεύμα!

Καλύτερα, όμως να μην σας τα λέω αλλά να τα δείτε μόνοι σας στο νέο τους  εικονικό του σπίτι.

Με πολλές πολλές φωτογραφίες και βίντεο από τις παραστάσεις.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

"Μαμά, μεγαλώνω..."

...φαίνεται να μου λέει η Ηρώ τον τελευταίο καιρό. Μεγαλώνει και αλλάζει. Όσα περισσότερα πράγματα ανακαλύπτει, τόσο δυσκολεύουν τα πράγματα. Και όσο ανακαλύπτει, προχωράει και στο επόμενο επίπεδο (μερικές φορές νομίζω ότι παίζουμε κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι με πίστες :Ρ).
Ας τα πάρουμε, όμως τα πράγματα από την αρχή.
 Είμαι, όπως έχουμε ξαναπεί, μαμά που εργάζεται από το σπίτι.
Πράγμα που σημαίνει σχεδόν πάντα μαζί με την Ηρώ. Παλαιότερα, (όχι και πολύυυυ παλιά :) 1-2 μήνες), έλεγα ότι δεν κρατιέται αυτό το παιδί! Δεν κάθεται καθόλου μα καθόλου για δέκατο του δεπτερολέπτου ήσυχο. Τώρα, έχω να σας πω ότι το παίρνω πίσω αυτό που είχα πει!! Όσο περνάει ο καιρός δυσκολεύουν οι πίστες στο παιχνίδι. Ή μάλλον να το πω αλλιώς...χρειαζεται άλλη αντιμετώπιση, πλέον.

Αλλάζει γρήγορα, όχι μόνο στα πρακτικά καθημερινά πράγματα αλλά και σε συμπεριφορά.

Ορίστε, λοιπόν, μερικές αλλαγές που έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες:

* Θέλω να τρώω μόνη μου το μεσημεριανό μου και μου αρέσει να ρίχνω το φαγητό στο πάτωμα...εσένα όχι...εεε;;;

* Δεν τρώω πλέον ό,τι μου βάζεις στο πιάτο! Αρχίζω και έχω όρεξη για ορισμένα φαγητά μόνο

* Κάθε φορά που φτιάχνεις μπισκότα μην βάζεις σοκολάτα!! Με τρομάζει που την βλέπω μαύρη....θέλω ΑΠΛΟ μπισκότο!!!!

 * Μου αρέσει να ρίχνω κάτω το φαγητό μου και ύστερα να σκύβω και να το γλύφω απ΄ το πάτωμα

* Θέλω να παίζουμε μαζί. Μην τυχόν και απομακρυνθείς από κοντά μου την έβαψες...εγώ πάλι μπορώ να κάνω ότι θέλω!

* Μου αρέσει να ανεβαίνω στα έπιπλα και στα πιο επικίνδυνα σημεία. Είδες τι μπορώ να κάνω; Είμαι σούπερ!!!

* Αδιαφορώ αν τα ρούχα μου είναι βρώμικα!

 * Μου αρέσει να ανεβαίνω στους καναπέδες και ίσως αργότερα (αν τα καταφέρω) να κάνω και δοκό την πλάτη και το μπράτσο των καναπέδων

* Μου αρέσουν τα κλειδιά....και μην τολμήσεις να μου τα πάρεις από το χέρι, σ' έφαγα!!!! Γκρρρρ...

* Τρελαίνομαι για βόλτες και για κούνια.....

* Καταλαβαίνω πάρα πολλά από αυτά που λες αλλά τις περισσότερες φορές σε αγνοώ, με την καλή έννοια!!!

* Μου αρέσει να φτύνω και να μοιράζομαι μαζί σου οτιδήποτε έχω βάλει ήδη στο στόμα μου !! :Ο

* Μου αρέσει να σου τραβάω τα μαλλιά (περισσότερο από πριν...τώρα έχει πιο πολύ πλάκα) και να πειράζω τα γυαλιά του μπαμπά και του παππού και οποιουδήποτε άλλου φοράει γυαλιά. Αααα, και δεν κάνω διακρίσεις αν είναι ηλίου ή όχι!


* Μου αρέσει να μου δίνεις σχεδόν  ΠΑΝΤΑ σημασία

* Μου αρέσει να με χαιδεύεις, να με νανουρίζεις, να μου τραγουδάς και να μου δείχνεις τα πουλιά που πετούν ψηλά στον ουρανό, να μου γνωρίζεις καινούργια πράγματα

 * Λατρεύω να ανοιγοκλείνω τις πόρτες!! Τέλειο παιχνίδι

* Λατρεύω να βγαίνω στο μπαλκόνι και να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, να φωνάζω και να σκαρφαλώνω στα κάγκελα...Δεν σε πειράζει εεε;; Γιατί εμένα με ενοχλεί όταν μου λες "Όχι Ηρώ"

* Μου αρέσει να κατεβάζω τα βιβλία σου από τη βιβλιοθήκη και να τα ξεφυλλίζω...και ας μην έχουν εικόνες...το ξέρω ότι θα έρθεις κοντά μου!!

* Όταν μαγειρεύεις μου αρέσει να γυρίζω τα κουμπάκια της κουζίνας (όταν δεν με βλέπεις) και κάποια στιγμή να ανακαλύπτεις ότι πλέον το φαγητό που είχες βάλει στην κατσαρόλα, δεν βράζει πια!!

*Μου αρέσει να μου συλλαβίζεις λέξεις και γω να βάζω τα δάχτυλά μου στο στόμα σου να δω πως λειτουργεί το "σύστημα" και μιλάς και αρθρώνεις τις λέξεις!

* Δεν καταλαβαίνω τι είναι τα σκουπίδια γι' αυτό και μου αρέσει να βάζω τα χεράκια μου στη σακούλα και να ψαχουλεύω...αν δεν με πάρεις χαμπάρι...δεν φταίω εγώ...είπαμε...είμαι εξερευνήτρια τώρα!!

* Το καλύτερο παιχνίδι συνεχίζεις να είσαι εσύ, μετά όλα μα όλα τα αντικείμενα του σπιτιού και τέλος τα παιχνίδια μου!

* Μου αρέσουν κάποια παιχνίδια αλλά δεν τα παίζω με όλους. Ο καθένας θα παίζει μαζί μου με διαφορετικό παιχνίδι!

 * Μου αρέσει να με πηγαίνεις βόλτα με το καρότσι, αλλά να μην σταματάς για πολύ ώρα κάπου. Βαριέμαι και θέλω να σηκωθώ!! Τώρα!!!!!!!!

*Δεν έχω την υπομονή σου διότι είμαι παιδί!!!

 *Αααα....τώρα καταλαβαίνω πότε με αφήνεις στην γιαγιά και φεύγεις ΜΟΝΗ σου και δεν μου αρέσει πια αυτό...ΣΕ ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ!!!!

* Μου αρέσει το βράδυ να κάνουμε μπάνιο μαζί και μετά να με παίρνεις αγκαλιά και να μου δίνεις το γάλα μου


* Έχω τη δική μου θεωρία για την τάξη των πραγμάτων, και το οτιδήποτε μπορεί να είναι οπουδήποτε...μπορείς να το βρεις;; Πες ότι παίζουμε ένα παιχνίδι!



* Οι νέες γνωριμίες με μεγάλους κυρίους και κυρίες σαν και σένα, μου δημιουργούν αμφιβολίες και φόβους...να είσαι κοντά μου και να σου κρατώ το χέρι ή το δάχτυλο για να νιώθω ασφάλεια...με τα μικρά παιδιά συντονίζομαι καλύτερα...εκεί μπορείς και να αποχωρήσεις και να με αφήσεις να παίζω!

Μαμά μου, πρέπει να βρεις τρόπους διαφορετικούς πια για να με αντιμετωπίζεις. Μεγαλώνω και έχω μεγαλύτερη περιέργεια για τα πάντα!!! 'Οταν λέω τα πάντα, το εννοώ. Αν κάνω ζημιές τις κάνω γιατί έχει πλάκα και δεν γνωρίζω ακόμη το αποτέλεσμα της πράξης μου. Με εκνευρίζεις όταν μου λες όχι!! Δεν σε καταλαβαίνω!! Και δεν θέλω...θέλω να δοκιμάσω αυτό που μου'ρχεται να κάνω!!

Α Μπέμπα Blog